Uznaliśmy za truizm twierdzenie, że religijność oznacza moralność i że jest jej warunkiem koniecznym. Tymczasem poziom ludzkiej moralności zasadniczo nie zależy bowiem od religijności. Gdyby poziom moralności rósł wprost proporcjonalnie do poziomu religijności, polskie społeczeństwo powinno być najbardziej moralne w Europie. Proste obserwacje nie potwierdzają tej tezy. Polacy z punktu widzenia praktykowania wymogów katolickiej świętości są na pewno w europejskiej czołówce. Liczba udzielanych Polakom sakramentów należy z pewnością do największych w Europie. Ale czy ktokolwiek uznałby z tego powodu, że jesteśmy najbardziej moralnym narodem Europy? Religijne państwa islamskie są dziś uważane w zachodnim świecie za największe źródło światowego zagrożenia. I to, im bardziej te państwa są religijne, tym bardziej zdają się być groźne

11 grudnia 2009 r. saudyjska dziennikarka Nadine Al-Budair, prezenterka arabskojęzycznego kanału amerykańskiej telewizji Al-Hurra, opublikowała w niezależnej gazecie egipskiej Al-Masri Al-Yawm artykuł satyryczny zatytułowany Ja i moich czterech mężów. W artykule tym zastanawia się, dlaczego - skoro muzułmański mężczyzna ma prawo do czterech żon - muzułmańska kobieta nie może mieć czterech mężów.

Kim jest ateista? Odpowiedź zależy od tego, do kogo skierujemy to pytanie. Stereotyp ateisty nie jest na szczęście jednolity i odpowiedzi dlaczego oni nie wierzą są dość zróżnicowane i zazwyczaj bardzo odległe od tych, które prezentują sami ateiści. Zdaniem księdza Dziewieckiego (prezentującego swoje myśli w Opoce), już źle o nas świadczy fakt akceptacji teorii ewolucji. Autorzy artykułów w Rzeczpospolitej, Dzienniku, Wprost i Tygodniku Powszechnym idą dalej.

Gdy ktoś powołuje się dzisiaj na prawa człowieka, to z reguły ma na myśli ich konkretne kodyfikacje prawne, a w szczególności Powszechną Deklarację Praw Człowieka ogłoszoną przez ONZ 10 grudnia 1948 roku. Wielu ludzi zdecydowanie popiera postulaty w niej zawarte uznając, że są one racjonalne i warte realizacji. Prawo do życia, prawo do uczciwego procesu sądowego czy do wolnego wybrania zawodu wydają się dla wielu ludzi oczywiste, a pogwałcenie tych praw często budzi sprzeciw. Można powiedzieć, że prawa człowieka są uznawane ogólnie za dobrą rzecz, pod którą można się bez wahania podpisać. Niektórym takie postawienie sprawy jednak nie wystarcza, chcą oni bowiem dokładnie wiedzieć, jaki ontologiczny status mają tego typu prawa, i na ile można je uznać za rzeczywiste.

Nikt nas nie zmusza do kochania dzisiejszej Rosji, ale cykliczne obrażanie jej prawowicie wybranych przywódców, ingerencja słowna i polityczne zatargi do niczego dobrego nie prowadzą. Sąsiadów ma się takich jakimi są, podobnie jak braci i trzeba ich tolerować, a jednocześnie dążyć do dobrych, a przynajmniej poprawnych wzajemnych z nimi stosunków.

Jako wymiar legendy, pytania i obietnicy słowo jest przed dyscyplinami logiki i retoryki, a więc poza dobrem i złem; i to jest właśnie, co Levinas (w opozycji do genealogii moralności Nietzschego) określa jako etykę, mianowicie jako twarz, jako stworzenie mówiące, które mówi przed językiem i jako wyrażenie przed słowami. To jest właśnie, czego teoretycy dialogu nie zauważają: logos nie jest zdolnością człowieka, ponieważ samym pytaniem dialog już został irozpoczęty/i. Dla logiki paradoks, może to także zostać wyrażone w ten sposób: dlaczego mogę rozmawiać z Innym? iBo słowo nie może się obronić/i; dlatego mogę je do niego skierować.

Teologowie proponują wiele różnych sposobów uzasadnienia samookaleczenia. Najbardziej powszechny opisuje je jako akt pokuty, lub karę otrzymaną teraz, by zapobiec jej później. Inni widzą je jako obrzęd oczyszczenia. Niektórzy uczeni proponują wyjaśnienie neurologiczne, zakładając, że zewnętrzny ból redukuje świadomość i poczucie indywidualności, co w następstwie może wytworzyć uczucie połączenia z Bogiem.

Dan Lungu - każdemu, kto zna podane nazwisko, już należy pogratulować. U nas człowiek nieznany. W Europie z pewnością choćby kojarzony. Na podstawie książki "Jestem komunistyczną babą!" (o niej dziś będzie mowa), powstaje film. Powieść nominowano również do nagród. U nas ukazała się nakładem Czarnego, które wielokrotnie dawało nam do ręki książki warte przeczytania. W swojej Dan Lungu opowiada historię kobiety, która tęskni za minionym ustrojem. O owej nostalgii autor pisze z niezrównanym humorem. Cytując wydawcę: - "Jestem komunistyczną babą!" udowadnia, że nawet z niewesołych spraw możemy się zdrowo pośmiać.

W "Publishers Weekly" padły słowa, o których marzy każdy autor, którego książka jest recenzowana. Cytat dość długi, jednak rzeczywiście bardzo przekonujący do sięgnięcia po "Lotnika" (autorem powieści jest Eoin Colfer): "Hołd złożony zarówno powieściom science fiction Wellsa i Verne'a, jak i superbohaterom z komiksów Marvela i DC. Majstersztyk! Wielbiciele Artemisa Fowla rzucą się na tę książkę, ale "Lotnik" zasługuje na jeszcze szerszą publiczność niż tamten bestseller". Poniżej więcej rekomendacji, a także rozszerzone informacje o powieści.

Nu, nu, nu - mówi grożąc palcem. Mały patrzy i powtarza: "Nu, nu, nu". - Nu, nu, nu, nie wolno ruszać sprzętu. Nu, nu, nu! Mały podchdzi do zakazanego rewiru, odwraca się, uśmiecha, mówi "Nu, nu, nu" i... zrzuca kolumnę. Inna matka, inne dziecko - Kochanie, nie ruszaj gniazdka. Wychodzi z dzieckiem do drugiego pokoju. Po jakimś czasie dziecko znika. W domu cisza. - Kochanie, co robisz? Cisza. Matka zagląda do mniejszego pokoju. Gniazdko z kablami wyciągnięte ze ściany. Dziecko uśmiechnięte. Ciężko? A przecież to dopiero początek! Później może być znacznie gorzej. Możecie przekonać się, czytając "Dzikie dzieciaki. Zapiski z życia ledwo żywej matki". Autorką jest Rebecca Eckler (ta sama co od "Wpadki" i "Padam na twarz"). Książka w sprzedaży od 1 lutego.

W bardzo dobrej i docenionej (Nagroda Małego Kalibru) serii "Z kotem" (kryminały dla młodzieży) swoją premierę ma "Czarny Maciek i wenecki starodruk". Autorem książki jest Dariusz Rekosz (znany młodszym czytelnikom z serii "Mors, Pinky i..."). Jeśli wierzyć wydawnictwu, to powieść, od której nie można się oderwać nawet na chwilę. Czy warto wierzyć? Oczywiście. Kiedyś młodzi czytelnicy wychowywali się na doskonałych książkach Joanny Chmielewskiej (cykl o Janeczce i Pawełku), a teraz? Co Chmielewskie, to wciąż żywe, ale przydadzą się i inni autorzy. Może zatem warto spróbować z Rekoszem?

Grzech i spowiedź to bez wątpienia największe skarby Kościoła. Zawłaszczył on sobie jeszcze przed Soborem laterańskim monopol na rozgrzeszanie, czyli torowanie drogi do nieba; przedtem była to spowiedź publiczna. Nie dawała ona jednak Kościołowi takich korzyści, jakie daje spowiedź na ucho. Wierny, regularnie terroryzowany lękiem przed piekielnymi mękami przez całą wieczność (gdzie tu miejsce na Nieskończone Miłosierdzie?), musi co jakiś czas poddać się poniżającej go spowiedzi, a następnie pokucie. Zostanie nagrodzony za tę spowiedź poczuciem bliskości zbawienia i kawałkiem opłatka na języku.

Jeśli Boga by nie było, to trzeba byłoby go wymyślić - słynne powiedzenie Volter'a doskonale przeciwstawia się poglądom Ludwika Feuerbacha dotyczącym religii. Stanowisko filozofa można krótko streścić w jednym zdaniu: jeśli Boga już wymyślono, a co gorsza uznano go za realnie istniejącego - niezależnie od wyobraźni człowieka - to należy, czym prędzej obudzić ludzkość ze snu i usunąć fantazmat. Nie da się ukryć faktu, że ludzie od czasów najdawniejszych odwoływali się do bóstw, demonów, bożków, aby tłumaczyć zjawiska, których nie byli zdolni zrozumieć, wyjaśnić, w oparciu o swoją wiedzę, aby zrzucić winę za niepowodzenia, aby wreszcie mieć powiernika swego szczęścia i nieszczęścia.

Monika słyszała, że kiedyś Kościół sprzeciwiał się niektórym pracom badawczym związanym z zapłodnieniem, rodzicielstwem. To były kwestie etyczne, moralne, które zostały szczęśliwie rozwiązane, kiedy Kościół stopniowo wykupił firmy, które prowadziły takie badania. Wystarczyło aby Watykan stał się większościowym udziałowcem i doprowadził do zmian i dostosowania działalności, aby godność ludzka i prawa natury nie były już naruszane. W każdym przypadku prace naukowe były kontynuowane, już w odpowiednich warunkach, w zgodzie z prawami i wolą Boga.

Na przestrzeni ostatnich dekad byliśmy świadkami formowania się nowej ideologii, która łączy ruch społeczny walczący przeciw Imperium Globalnego Kapitalizmu. Kontrolowane przez amerykański militaryzm i międzynarodowe korporacje, w zmowie z syjonizmem, Imperium Globalnego Kapitalizmu zatruwa środowisko i niszczy kultury. Jego obalenie przyniesie nową erę społecznej sprawiedliwości, nienaruszający równowagi ekologicznej rozwój, w którego rezultacie różne kultury będą harmonijnie współżyły na naszym globie. Czy jest to nowa totalitarna ideologia?